death in a place like this, 20 - 24.5.05 - artathina, helexpo
James Dean Diamond, Eγκατάσταση.Εκθέσεις απο τον ίδιο καλλιτέχνη
1-30.11.07 The Bleak Existence of a Synthetic
1-30.11.03 Castle Keep
Ο James Dean Diamond εξερευνά τους κόσμους της φαντασίας με τη βοήθεια της φωτογραφίας και ενός αισθητικού συστήματος που βασίζεται στον αυτοπεριορισμό. Απεικονίζει τα θέματά του συνδυάζοντας την αναπαράσταση, την αφαίρεση και το εικονικό/τεχνητό. Το concept του 'Death In A Place Like This' εξελίχθηκε μέσα από μετα-συναισθηματικές καταστάσεις. Στην ουσία της, αυτή η καλλιτεχνική δουλειά αναζητά την περιγραφή πνευματικών καταστάσεων μέσω μιας μη-γραμμικής αφήγησης. Στο πλαίσιο του έργου του υπάρχει ένας υπαινιγμός για την έννοια του θανάτου. Προτείνεται μια ερμηνεία που θεωρεί τον θάνατο ένα στάδιο απουσίας ζωής, κατά τη διάρκεια του οποίου ο εγκέφαλος αντλεί εικόνες από όνειρα, αναμνήσεις και εφιάλτες και κινητοποιεί τη συρραφή τους. Τα περιβάλλοντα που προβάλλονται στο κοινό απεικονίζουν άγνωστα μέρη κατοικημένα από εκτοπλασματικά όντα και μοναχικές φιγούρες, μονοπάτια προλήψεων, σκιές, αντανακλάσεις και υφαντές επιφάνειες. Εξήντα επτά ασπρόμαυρες εκτυπώσεις δημιουργήθηκαν σε μια περίοδο πέντε ετών με τη χρήση διαφόρων τεχνικών προσεγγίσεων, προκειμένου να επιτευχθεί μια αισθητική ομοιογένεια. Οι διαστάσεις τους είναι 50 x 75cm και έχουν τραβηχτεί σε φιλμ 35mm, ως επί το πλείστον 'in camera.' Υπάρχει ένα στοιχείο στα έργα που εστιάζει στην περιγραφή των υλικών αντικειμένων καθ' αυτών με μια διάσταση υπαινιγμού και αφαίρεσης. Σε κάποια άλλα έργα έχει γίνει ψηφιακή επεξεργασία, έτσι ώστε να παραπέμπουν σε μια ερεβώδη και στοιχειωμένη ατμόσφαιρα. Ο καλλιτέχνης εμπνέεται από διάφορες εκφάνσεις της γοτθικής 'punk' και της κλασσικής μουσικής, επιχειρώντας παράλληλα να μεταφράσει τον ήχο σε δυσδιάστατες μορφές. Έχει επηρεαστεί από τον Γερμανικό εξπρεσιονιστικό κινηματογράφο και συγκεκριμένα από τους σκηνοθέτες/animators αδελφούς Quay, που γύρισαν το 1995 την εξαιρετική ταινία φαντασίας 'Institute of Benjamenta'. Η πανταχού παρούσα παλέτα του μαύρου παραπέμπει στη δυσαρέσκεια που αισθάνεται ο Diamond για την ομοιογένεια που παρουσιάζει η σύγχρονη Βρετανική κουλτούρα σήμερα και απέχει παρασάγγας από τα καθιερωμένα πρότυπα της σχολής της 'νεκρής φύσης'. Οι πιο φωτεινές μαύρες επιφάνειες που θυμίζουν άσφαλτο είναι ένα σχόλιο-μεταφορά πάνω στις υπαρξιακές αγωνίες και τους φόβους που βιώνει ο καλλιτέχνης και τονίζονται επιπλέον από μια διάσπαρτη αίσθηση περιθωριοποίησης από την σύγχρονη κοινωνία. Ο Diamond νοσταλγεί και θυμάται τη νεότητά του, τότε που ως οπαδός του gothic punk αναζητούσε να ξεπεράσει επαρχιώτικες νοοτροπίες και να ζήσει σε έναν κόσμο κινηματογραφικό και θεατρικό. Από αυτό το σημείο εκκίνησης λοιπόν, της βύθισης σε έναν φανταστικό κόσμο, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει μέσω των έργων του μία αλληγορική αυτοπροσωπογραφία.
Επιμέλεια έκθεσης Samia Ashraf